Przywra płucna

Przywra płucna (Paragonimus westermani) pasożytuje w płucach człowieka oraz innych ssaków, głównie z rodziny kotowatych np.: koty, tygrysy, pantery, lwy.
Jej rozmieszczenie geograficzne obejmuje tereny południowo-wschodniej Azji (Korea, Japonia, Filipiny, Chiny, Indonezja, Bangladesz) oraz Afryki.

Wrota zakażenia
Objawy
Rozpoznanie i leczenie
Profilaktyka

Stadia larwalne przywry przedostają się do pierwszego żywiciela pośredniego, czyli ślimaka, aby następnie wniknąć czynnie do mięśni lub narządów wewnętrznych drugiego żywiciela pośredniego, czyli skorupiaka. Człowiek i inni żywiciele ostateczni przywry płucnej zarażają się nią poprzez zjedzenie surowego mięsa raków lub krabów. Połknięte pasożyty, po znalezieniu się w jelicie żywiciela ostatecznego, przenikają przez ścianę jelita do jamy otrzewnej oraz przez przeponę do jamy opłucnej i płuc, gdzie składają jaja.

Zarażenie Paragonimus westermani może przebiegać bez objawów. W przypadku umiarkowanej lub ciężkiej inwazji pasożyt może wywołać chorobę nazywaną przywrzycą płucną, inaczej paragonimozą. W czasie migracji larw do płuc mogą wystąpić różne niecharakterystyczne objawy, takie jak gorączka, ból w klatce piersiowej, kaszel, czasami krwioplucie.

Przywra płucna w miejscach bytowania, czyli przede wszystkim w płucach, powoduje powstawanie torbieli łatwo ulegających zakażeniom bakteryjnym, co skutkuje takimi objawami jak uporczywy, poranny kaszel z dusznością i świst, wydobywający się z gardła podczas wdechu. Kaszel może być podbarwiony krwią.

Jaja przywry mogą być transportowane drogą krwi do innych narządów (mięśnie, wątroba, jelita, mózg i rdzeń kręgowy) w których wywołują reakcje ziarniniakowe. W mózgu najczęściej zajmują płat skroniowy i potyliczny i mogą powodować bóle głowy z towarzyszącymi wymiotami, objawy padaczki, zaburzenia widzenia a nawet porażenia nerwów i zapalenie opon mózgowych.

Rozpoznanie paragonimozy stawiane jest na podstawie stwierdzenia obecności jaj przywry w plwocinie lub kale. W badaniach obrazowych można stwierdzić takie zmiany jak nacieki zapalne, zmiany jamiste, cienie okrągłe i zapalenie opłucnej.

W leczeniu zarażenia Paragonimus westermani stosuje się leki pasożytnicze np. prazykwantel według zaleceń lekarza. Pomocniczo można zastosować wyciągi ziołowe. W niektórych przypadkach konieczne może być leczenie chirurgiczne.

Aby uniknąć zarażenia się Paragonimus westermani oraz zachorowania na paragonimozę, należy:

  • unikać spożywania surowych, marynowanych lub poddanych niewystarczającej obróbce cieplnej owoców morza (krabów, raków, langust) w rejonach endemicznego występowania przywry płucnej.
  • unikać picia wody bezpośrednio z naturalnego źródła, np. rzeki.
  • zawsze dokładne myć warzywa i owoce.
Follow by Email